E-bicikloj, bruaj aŭskultiloj, kontraŭleĝa forĵetado de rubo: Burnham prikomentas aferojn kiuj ŝanĝas kiel homoj sentas pri la vivo
I magine waking up one morning to find a humiliating video of you, filmed without your knowledge or control, plastered all over social media. Maybe you were sweating at the gym; or maybe at work, in a bar, or walking down the street, where you never realised the stranger hassling you for your number was covertly filming for his social media channel dedicated to shaming women who won’t date him.
This week ministers hinted at a potential crackdown on so-called pervert glasses , wifi-enabled spectacles that let the wearer capture video of people around them, after multiple reports of men using them to harass women. (Though a small flashing light on the frame is meant to warn that the user is filming, it’s easily missed and worryingly easily disabled.) If so, it would be a small win, admittedly, in the context of what feels like an endless losing battle against big tech. But it would give young women back some small sense of control in life, and that matters perhaps more than we think.
Kiam Andy Burnham antaŭ unu monato deklaris militon kontraŭ homoj kiuj aŭskultas laŭtan muzikon en la buso sen kapaŭskultiloj, oni mokis lin pro fuŝludado dum Romo brulas. Kio sekvos, malliberejo pro finkonsumado de la lakto kaj zorgema remetado de la malplena kartono en la fridujon? Sed se io ajn, la ĉefministro poste nur plipremis la etajn aferojn. En semajno dum kiu nekonataj fortoj perturbis manĝaĵoprovizojn kaj surterigis flugojn tra Eŭropo, Burnham trovis tempon por persone interveni pri senpripensaj idiotoj kiuj forlasas lueblajn biciklojn meze de urbaj trotuaroj – reala problemo por blindaj homoj kaj homoj provantaj ĉirkaŭiri ilin kun infanĉaretoj aŭ radseĝoj, sed kutime la speco de severigo lasita al junioraj ministroj – kaj pri la provo savi Poundland-vendejojn por la nacio. Nur kiam mi parolis kun la eksa strategiisto de Starmer, Claire Ainsley, pri ŝia nova libro, Control: How We Lost it and How to Take it Back, io enklakis en sian lokon: ĉiuj ĉi politikoj temas pri ekzercado de kontrolo, en situacioj kie ni sentas, ke ĝi estas forprenita de ni.
In the book, she writes that the classic advice given to people in anxious times is to focus on what you can do – small things over which everyone has mastery – and worry about the rest later, when you can ideally tackle it in a calmer frame of mind. And that’s essentially how Burnham is approaching Britain, an anxious country with much to be anxious about currently. There may be little its prime minister can realistically do about Donald Trump (that’s one for American voters, who made a promising start this week), Vladimir Putin, oil prices or a stock market slump that may or may not herald the beginning of the AI bubble bursting. But combating small acts of selfishness, that make a surprisingly big subliminal difference to how people feel about their lives, their high streets, the public realm through which they move, are very much in his wheelhouse.
La libereco simple malŝlosi Lime-biciklon kaj forpedali sendube ŝanĝis urban vivon al la pli bona, sed kun ĝi venis flareto de anarkio. Luбiciklaj rajdantoj gajnis sian reputacion pro trapaso de ruĝaj lumoj, zumado laŭ trotuaroj, renverso de piedirantoj kaj forlaso de siaj bicikloj kie ajn konvenas al ili kiam ili finas. Sed la konsultado de la transportministrino Heidi Alexander ankaŭ rigardos al kontraŭleĝa kaj kontraŭsocia rajdado, kaptante persistajn raportojn el ekster grandaj urboj pri io pli malhela kaj pli timiga; aroj de balaklavo-portantaj junuloj trabruligantaj loĝkvartalojn sur kotobicikloj kaj e-skuteroj kiuj ne estas leĝaj sur stratoj, kriegante insultojn al iu ajn provanta haltigi ilin, nutrante senton ke la polico perdis kontrolon de la najbarejo. Ĉi tiu speco de kontraŭsocia konduto ne estas nova – antaŭ 20 jaroj temis pri adoleskaj ŝtelveturantoj ŝtelantaj aŭtojn – sed kiam ĝi lasas gepatrojn sentantaj ke ne estas sekure konduki siajn infanojn al la parko, ĝi estas koroda je multe pli profunda nivelo. En la parlamento lastatempe, la Darlingtona parlamentanino Lola McEvoy priskribis kontraŭleĝajn e-biciklajn rajdantojn furiozantajn en sia balotdistrikto kiel "videblan degradon de nia kolektiva socia kontrakto".
The summer’s crackdown on fly-tipping , again personally fronted by the prime minister, fits a similar pattern: his new Makerfield constituency was home for years to an illegal dump full of rotting, rat-infested rubbish that despite his best efforts the previous MP Josh Simons couldn’t get anyone in authority to shift, until it caught fire and a nearby primary school had to close . In her book, Ainsley quotes Simons describing the first year in office for many new Labour MPs as “a crash course in state failure”.
If all Andy Burnham can ultimately offer the country is petty crackdowns while the world goes to hell in a handcart, then his project is doomed to fail. (Keir Starmer used to talk before the last election about small steps to win back the confidence of voters angry with politicians, and look what happened to him.) But “take back control” was a powerful slogan for Vote Leave for good reason. If Labour could somehow creatively reinterpret it to mean a country where the state actually works, big tech can no longer operate with no thought for the human consequences, predators don’t have licence to behave as they please and pensioners have a fighting chance of making it down a pavement – well, isn’t that what we used to call governing?
Kolumnistoj kaj verkistoj de The Guardian pri tio, pri kio ili diskutis, pripensis, legis kaj pli
Comments · 0